Çocuk doğası gereği her gördüğünü ister. “Biz giyemedik, biz ala- madık, çocuğumuz mahrum kalmasın, arkadaşlarına mahcup ol- masın.” düşüncesiyle her istediği alınan, yaptığı her doğru davranış maddi şeylerle ödüllendirilen bir çocuk şükretmeyi, yetinmeyi öğ- renemez. Çocuklarımıza şükür bilinci kazandırmak anne babanın görevidir. Bunun için bir “var defteri” yapabiliriz çocuklarımız- la. Nelere sahip olduklarını alt alta yazsınlar, fark etsinler ne çok şeyleri olduğunu. Bunları yaparken görmenin, duymanın, hareket etmenin, zamanın, annenin, babanın ve daha nicelerinin nimet olduğunu hatırlatıp listelerine ekletebiliriz. Her bir organımızla, mevsimlerle, meyvelerle, sebzelerle, gökyüzü ve uzayla, hayvanlarla ilgili yaşına uygun sohbetlerle yaratılıştaki olağanüstülüğü ve Al- lah’a şükrü onlara hissettirebiliriz. Kendileri kadar şanslı olmayan çocuklarla tanıştırabiliriz onları, hasta bir çocukla mesela. Evdeki malzemelerle “Kardeşim İçin” kumbarası yapabiliriz çocuğumuz- la. Böylece onun merhamet, paylaşma ve sorumluluk sahibi olma hislerinin gelişmesine katkı sağlamış oluruz. Ama önce iyi rehber olmalıyız anne baba olarak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder